Update

Het is een tijdje geleden dat ik iets geplaatst heb. Er is in de tussentijd veel gebeurd rond oma.

Een paar jaar geleden had oma een vlekje in haar gezicht. Heel speciaal was het niet, maar het ging niet weg. Daarom is ze naar de dermatoloog geweest. Ook hij wist niet wat het was en hij liet het maar even rusten. Het vlekje is toen uiteindelijk uit zichzelf verdwenen.

Een paar maanden geleden had ze weer zo’n vlekje in haar gezicht. Toen we verder keken zagen we dat ze ook op haar armen en benen rode plekken had. We gingen weer terug naar de dermatoloog die verschillende onderzoeken gedaan heeft. Het enige wat hij tot de uitslag mee kon geven was dat ze niet moest krabben. Ga dat maar eens uitleggen aan iemand met Alzheimer.

Terwijl we aan het wachten waren op de uitslagen van de tests werden de vlekken op de huid alleen maar meer en erger. Op een zondagmiddag zijn we zelfs met haar op de EHBO belandt. De kleren die ze aan had zaten vaak vol met bloed, omdat ze de plekken en blaren kapot krabte. We hebben daarom de hard schurende borstel waarmee ze haar hele rug opgehaald had, maar even verwijderd.

De thuiszorg gaf aan dat ze het niet meer verantwoord vonden om haar thuis te laten wonen. Ook omdat zij niet in staat waren de juiste zorg te geven die ze nog had. Ze moest iedere dag van top tot teen ingesmeerd worden en dat kostte te veel tijd.

Sinds april is ze opgenomen in een verzorgingshuis. Ze heeft haar eigen kamer met balkon en is vrij te doen waar ze zin in heeft. De eerste weken vond ze het maar niets, maar ze begint zich nu thuis te voelen. Volgens de verzorging kruipt ze ook in het bijzijn van anderen steeds meer uit haar stulp. Nu ze de zorg krijgt die ze nodig heeft zijn de vlekken en blaren grotendeels verdwenen. Waar ze vandaan kwamen is nog steeds niet duidelijk, maar mogelijk komt het door medicatie waar ze niet goed op reageert.

Dat ze daar nu op een veilige plek zit met andere mensen en ze de zorg krijgt die ze nodig heeft, geeft ons een hoop rust. We hoeven ons geen zorgen meer te maken of ze wel eet en de weg naar huis nog kan vinden. En we kunnen er nu naar toe gaan om iets leuks met haar te gaan doen, in plaats van discussiƫren met haar wat ze wel en niet moet doen. Ze is de afgelopen weken flink aangesterkt, nu ze drie keer per dag eet. Hierdoor is ze weer vaker helder, waardoor je een gesprek met haar kunt voeren.

Ondanks dat ze reden misschien niet zo prettig is, zijn we blij dat ze opgenomen is. En volgens mij vindt ze dat zelf ook. Ze merkte zelf ook dat het zo niet langer meer kon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s